Zaburzenie równowagi między ryzykiem a zasobami może prowadzić do wielu negatywnych konsekwencji w poziomie funkcjonowania jednostki. Najwcześniejsze sygnały ostrzegawcze informujące o zaburzeniu równowagi to zaburzenia snu (trudności z zaśnięciem i zbyt wczesne budzenie się), brak energii, uczucie utraty chęci do życia, „pocieszanie się” alkoholem lub innymi substancjami psychoaktywnymi, angażowanie się w czynności zastępcze (telefon, zakupy, jedzenie). Większość osób rozpoznaje te sygnały ostrzegawcze i próbuje jak najszybciej wrócić do stanu wyjściowego, ale są również tacy, którzy nie mają takich możliwości lub znajdują się w sytuacji życiowej, która nie pozwala na jakiekolwiek samodzielne zmiany. Zaburzenie równowagi w kontekście rodzicielskim może prowadzić do wielu negatywnych konsekwencji nie tylko dla rodziców, ale także dla pary i dzieci z osobna.
